Door: Tamara

Ik sta voor dag en dauw te wachten op de lokale visser op het zwarte zand van het strand van Lovina. Het is pas zes uur ‘s ochtends en nu al best wel warm. In een vaal t-shirt en vertrapte slippers komt hij aanlopen. We lopen naar zee, lopen tot onze knieën het water in en klauteren in zijn houten boot. Hij laat trots zijn vaartuig zien vol met kleurtjes, maar hij spreekt geen woord Engels. We varen over het kalme water weg van het strand. In de verte dobberen nog wat bootjes. Met handen en voeten legt hij uit wat we gaan doen. Ik begrijp het niet helemaal, dus doet de visser het voor: hij laat een klosje draad het water in zakken en gaat zitten wachten. Ik doe hetzelfde. Langzaam verlicht de zon de baai en is het compleet stil om me heen.

Indonesië-vissen-lovina